←
Iedereen heeft zo dingen die hij eng vindt.
Bijvoorbeeld grote, zwarte, harige spinnen. Ze hebben de gewoonte rappe sprintjes door mijn woonkamer te trekken … ik spring op de bank en volg waar hij naartoe rent.
Vroeger, gedurende mijn puberjaren, woonde ik in een mooi, groot, oud, statig huis. Leuk, zou je denken. Ware het niet dat oude, statige huizen bomvol mijn harige vrienden zitten. Ik heb in vele huizen gewoond en al-na-gelang de omvang van het huis varieerde ze in grootte. Misschien werkt het net als bij goudvissen in een vissenkom; hoe groter de vissenkom hoe groter je goudvis wordt: aanpassing van de natuur.
Mijn moeder, een dierenliefhebber, pakte bij voorkeur de diertjes met een wc-papiertje en zette ze buiten zodat ze in hun natuurlijke omgeving konden leven. Ik had echter altijd de indruk dat de natuurlijke omgeving van een zwarte hoogpotige spin zich in huis bevond. Ik verdacht de spinnen er dan ook van dat ze in een rappe sprint terug richting mijn huis renden en onder de dorpel door weer naar binnen glipten.
Overigens verkies ik de stofzuiger om de beestjes uit mijn leefomgeving te verwijderen. Dat was één van de bijkomende voordelen van op mezelf wonen.
Nu is spinnenangst nogal commune. Ik heb een andere, nogal vreemde, angst. Eigenlijk is het geen diepe angst, eerder een afkeer, een kriebel, een bah. Mijn eerste herinnering aan de kriebel gaat terug naar de kleuterschooltijd.
'Ik loop, net naar de wc geweest, mijn kleuterklas in met mijn broek op de knieën. Of de juf me even wilde helpen. Dat wilde ze wel. Terwijl ze me mijn broek omhoog hijst kijk ik naar beneden … en daar op de grond lag het: de kriebel, de bah, de jakkes … een klein knoopje met een restje draad erin. Mijn maag draaide om. Tot overmaat van ramp zag de juf hem ook en vroeg me hem op te rapen. Brok in mijn keel, weerzin en afschuw.'
Jarenlang heb ik last gehad van die sterke afschuw gehad van knoopjes. Mijn moeder had in der naaidoos een oud jampotje zitten, vol met knoopjes in alle soorten en maten. Natuurlijk viel die wel eens om en moesten de knoopjes opgeraapt worden. Traumatische jeugdherinnering!
Min of meer ben ik over mijn knoopjesviesheid heen gegroeid. Ik me vaak afgevraagd waar het vandaan kwam. Het antwoord was onvindbaar. Hoe ik ook dacht, er kwam nooit een duidelijk aanwijsbare reden voor de knoopjeskriebel bovendrijven. Ergens, ooit is er een irrelevante associatie geweest met knoopjes, die de afschuw heeft bewerkstelligd. Kan er slechts naar gissen hoeveel van die irrelevante associaties nu mijn emoties beïnvloeden en me ernaar laten handelen.
Yvette
|
|
||
|
naar Index
|
naar Discussie
|
naar Dromend
|